Straddle: strategia niezależna od trendu
2012-10-20 06:00:00

Reklama:

Straddle: strategia niezależna od trendu Podkreślę to raz jeszcze – straddle zależy nie od kierunku zmiany ceny aktywa bazowego, ale od skali tego ruchu. Poniżej konkretne przykłady ilustrujące różnice między strategią krótki straddle a jej „długim” odpowiednikiem. A zatem, inwestor wyjdzie „na zero”, gdy cena aktywa bazowego wzrośnie/spadnie o całą zainkasowaną premię – w tym przypadku 11 PLN, co przy cenie obecnej równej 100 daje ruch o 11%. Przypominam, że pozycje długie są strategiami o ograniczonej stracie i nieograniczonych możliwościach zysku, tak jest też i w tym przypadku. Inwestor kupuje opcję typu call i opcję typu put wybierając ceny wykonania na tym samym poziomie. Najwyraźniej zobaczymy główne różnice między short straddle a long straddle przyjmując, że mamy do czynienia z przypadkiem symetrycznym – inwestor kupuje opcje ze strike’ami równymi 100, płacąc za nie 1100 PLN (czyli 11 PLN na jedną akcję). 11 PLN to maksymalna strata, jaką może ponieść inwestor w przeliczeniu na jedną akcję. Dalszy ciąg rozumowania przebiega analogicznie do krótkiego straddle. Poniżej wykres profilu wypłaty. Straddle: strategia niezależna od trendu Charakterystyczny „stożek” uzyskuje się przez sprzedaż dwóch opcji, jednej typu put i jednej typu call wybierając ceny wykonania na tym samym poziomie, najlepiej równej obecnej cenie aktywa bazowego. Krótki straddle nie jest wyjątkiem od zasady, która mówi, że maksymalny zysk krótkiej strategii opcyjnej to premia otrzymana za daną strategię. Krótki straddle może być wręcz śmiertelnie niebezpieczny, jeśli cena aktywa bazowego wykona gwałtowny ruch w jedną stronę – np. wzrośnie. Wówczas put będzie bezwartościowy i nie zostanie wykonany, inwestor zostanie z zarobioną premią, ale będzie zmuszony do sprzedania akcji (których nie ma) po cenie niższej od rynkowej. Kupując je po cenie rynkowej poniesie stratę, pomniejszoną o premię ze sprzedanych opcji. Jedynym warunkiem zainkasowania profitów jest zdecydowane przesunięcie ceny aktywa bazowego (przy długim straddle) lub minimalny brak zmienności (przy krótkim straddle). Każdorazowo, nie ma znaczenia kierunek ruchu, lecz jego skala. Inwestor, który sprzedaje opcję call i opcję put (załóżmy, że są to opcje na 100 akcji spółki ZYX) ze strike ustawionym na 100 PLN otrzyma sumę ich premii. Dla uproszczenia załóżmy, że opcja call kosztuje 6 PLN za jedną akcję (w sumie 600 PLN), a opcja put – 5 PLN za jedną akcję (500 PLN za opcję). W przeliczeniu na jedną akcję zysk inwestora wyniesie 11 PLN, jeśli w dniu zamknięcia struktury cena aktywa bazowego będzie równa strike’om. Wówczas obie opcje będą mogły zostać zrealizowane, negując wzajemnie swój skutek – inwestor będzie musiał kupić akcje od nabywcy opcji put i sprzeda je nabywcy opcji call. Ewentualnie, może zdarzyć się, że nabywca tylko jednej z tych opcji zdecyduje się wykonać swoje prawo – wówczas wystawca będzie musiał „wyczyścić” swoją pozycję zawierając natychmiast odwrotną transakcję na rynku. Dodam w tym miejscu, że straddle jest strategią delta-neutralną (wkrótce ukaże się artykuł traktujący o tzw. współczynnikach greckich, czyli parametrach charakteryzujących opcję), co znaczy właśnie tyle, że jej zyskowność nie zmienia się w zależności od kierunku ruchu. Straddle: strategia niezależna od trendu Główne charakterystyki prezentowanej dziś struktury opcyjnej zawierają się w jej nazwie ("straddle" - siedzieć okrakiem), która w pełni oddaje profil wypłaty - wypłata ze straddlea wygląda jak stożek. Ciekawą własnością tej struktury jest uniezależnienie zysku od trendu rynkowego.

January 4th, 2007 by Author

Posted in Suspendisse iaculis | Edit | 23 Comment »