Doręczanie pism i decyzji z urzędu skarbowego
2013-01-20 07:00:00

Reklama:

Doręczanie pism i decyzji z urzędu skarbowegoDoręczanie pism i decyzji z urzędu skarbowego Podstawową formą komunikowania się organów podatkowych z podatnikami jest forma pisemna. Urzędy realizują ją poprzez doręczenia. Aby jednak pisma i decyzje podatkowe z urzędu skarbowego były skuteczne, muszą zostać właściwie doręczone. Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys za pokwitowaniem. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane: w siedzibie organu podatkowego; w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w żaden wymieniony sposób, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W wyroku z 16 marca 2000 r. (sygn. akt SA/Sz 251/99; niepublikowany) NSA zwrócił uwagę, że z art. 148 Ordynacji podatkowej wynika, że przepis ten dwukrotnie mówi o doręczaniu pism w miejscu pracy. Uwzględniając racjonalność ustawodawcy, za w pełni zasadny uznać należy pogląd, że są to dwa różne miejsca pracy. W pierwszym z tych przepisów chodzi o zakład pracy, w którym adresat pisma jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę lub innej umowy (zlecenia, o dzieło itp.), czyli o miejsce, w którym jest on pracobiorcą. Natomiast w drugim z tych przepisów chodzi o miejsce pracy jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, samodzielnie i na własny rachunek. W pierwszej sytuacji doręczenie musi nastąpić do rąk adresata i nie mogą za niego odebrać skutecznie pisma osoby upoważnione do działania w imieniu pracodawcy (zakładu pracy). W drugiej sytuacji, a więc w przypadku doręczenia w miejscu pracy adresata będącym miejscem prowadzenia przezeń działalności gospodarczej, doręczenie nastąpić może także do rąk osoby upoważnionej przezeń do odbioru korespondencji. Trzeba podkreślić, że obowiązujące przepisy mówią, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. WSA w Warszawie w wyroku z 7 lutego 2005 r. (sygn. akt V SA 4361/03; niepublikowany) podkreślił, że dorosły domownik, jeśli podjął się oddania pisma adresatowi, oprócz wymogu pełnoletniości nie musi spełniać żadnych innych warunków, w szczególności warunków wymaganych dla pełnomocnika w postępowaniu cywilnym. Bardzo ważne natomiast jest, aby osoba przyjmująca pismo oświadczyła, że przekaże je adresatowi. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok NSA z 17 września 2002 r. (sygn. akt I SA/Wr 1117/00; niepublikowany), w którym sąd wyjaśnił, że skoro mąż podatniczki odebrał decyzję, ale nie oświadczył, czy podejmuje się oddania pisma adresatowi, to decyzja nie została doręczona prawidłowo. Doręczanie pism i decyzji z urzędu skarbowego Pisma mogą być również doręczane za granicę. Informacje na ten temat zawiera wyrok WSA w Warszawie z 20 lipca 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 1135/05; niepublikowany), w którym sąd wyjaśnił sytuację, gdy polski organ podatkowy w ramach toczącego się postępowania podatkowego doręcza pismo podmiotowi mającemu siedzibę za granicą, za pośrednictwem Poczty Polskiej. Poczta ta pismo takie przyjmuje do doręczenia, a następnie przekazuje operatorowi pocztowemu państwa, w którym adresat ma siedzibę w celu doręczenia. Doręczenie takie należy traktować jak dokonane przez Pocztę Polską. W ocenie sądu art. 147 par. 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, gdyż podmioty te z oczywistych powodów nie mogą wyjechać za granicę. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do osób fizycznych, a na mocy art. 147 par. 2 Ordynacji podatkowej jego zastosowanie zostało rozciągnięte również na osoby fizyczne będące nierezydentami w rozumieniu prawa dewizowego. Ponadto zgodnie z obowiązującymi przepisami w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona zobowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń. Obowiązek ten dotyczy również osób fizycznych będących nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego. Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest właściwemu w danej sprawie organowi podatkowemu. Jeśli natomiast podatnik takiego pełnomocnika nie ustanowi – pismo będzie uznane za doręczone pod dotychczasowym adresem podatnika. W przypadku osób fizycznych będących nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego pismo będzie uznane za doręczone pod adresem ostatniego czasowego pobytu. Ponadto NSA w wyroku z 10 listopada 2004 r. (sygn. akt FSK 614/04; niepublikowany) podkreślił, że organ podatkowy, po ustaleniu, iż osoba nie ustanowiła pełnomocnika do spraw doręczeń i nie zawiadomiła o tym właściwego w sprawie organu podatkowego, nie ma obowiązku podejmowania innych działań zmierzających do doręczenia decyzji w oparciu o art. 150 Ordynacji podatkowej.

January 4th, 2007 by Author

Posted in Suspendisse iaculis | Edit | 23 Comment »